Zij vertelde verhalen over parkietjes, haar parkietjes. Zo bracht ze het leven van buiten wat dichterbij hen samen in het ziekenhuis. En hij luisterde. Vertel nog wat meer.
Samen gingen ze op reis naar geborgenheid, warmte en vrolijkheid vanuit het ziekenhuisbed. De reis duurde lang, wekenlang. Hun vriendschap was geboren met parkietjes als symbool.
Maanden later overleed ze. De klap was hard. Het verdriet groot. Niet meer samen op reis. Het verhaal van de parkietjes eindigde niet. Ze kregen een nestje. Een ervan was Emily.
Hij kreeg Emily, bijzondere Emily. Blauw, wit, lief en ondeugend. Emily vertelt nog steeds het verhaal over een meisje dat te vroeg overleed, over liefde, verdriet, vriendschap, thuis en kind willen zijn.
Marjon creates 