Oké, meestal gedraag ik mij behoorlijk netjes als het op snaaien en snoepen aankomt. Maar ook ik heb zo mijn zwakke plekken en daar is chocolade er één van.
Het scheelt, ik ben in mijn liefde voor chocolade niet de enige en dat geeft veel steun. Zelfs mijn partner zegt dat hij in meer of mindere mate ook van chocola houdt, maar dan van witte chocolade.
Maar witte chocolade is geen chocolade. Puur moet het zijn, zo puur als maar kan.
Niet ‘zonder’
Over het algemeen eet ik tijden geen chocolade, denk er dan niet eens aan! Hooguit een klein stukje bij de koffie ’s avonds.
Maar er zijn van die momenten dat ‘zonder’ niet in het woordenboek voorkomt. En dat snapt partnerlief dan weer niet helemaal. Hoezo moet het? Het is maar chocolade? Hij voelt die noodzaak niet.
Als ik op zo’n dag in nood geen chocolade eet, dan kan ik niet meer werken. Ook niet lezen of me concentreren op wat dan ook.
Het lukt mij dan ook niet mijn geduld te bewaren of een gesprek aan te knopen. Tenen zijn opeens een stuk langer en een kop koffie of thee is zonder stukje chocolade de moeite niet meer waard.
Je wilt het niet weten …
Puur voor noodgevallen
Nou vandaag is het zo’n dag. Eigenlijk moet ik aan de bak met schrijven, want er nadert met rasse schreden een volgende deadline.
Maar de focus is foetsie, teksten lijken in het Arabisch, ik kan geen seconde stil blijven zitten en de koffie staat nu al voor de derde keer koud te worden.
Gelukkig heb ik voor zulke dagen een klein doosje met pure chocolaatjes, een soort EHBO-chocoladekit. En die ga ik nu maar eens inschakelen. Dit is een noodgeval.
Een vers bakje koffie met een puur chocolaatje erbij. Dan wordt alles weer een stuk beter, ik weet het zeker. Het schrijven wordt een piece of chocolate, ik krijg het geduld van een Boedhistische monnik die bezig is met een zandmandala en ik ga werken als een paard.
Chocolade zal mijn redding zijn. Pure chocolade, geen witte natuurlijk.
Want witte chocolade is geen chocolade!
